Entah mengapa tiba-tiba terasa seperti sudah menang di medan peperangan. Oh, cantik baju ini bukan? Ia selamat tiba di rumah pada 9 November 2009. Terima kasih berkalung budi buat Bijan yang telah bersusah payah membelikan baju ini untuk aku dengan meredah hujan lebat. Oh, Bijan menulis mengenai ini di SINI.
Aku kelihatan hebatkah dengan T-Shirt Sindiket Sol-Jah ini? Menerima komentar dari Sinaganaga dan Tok Rimau di Mukabuku aku. Bangga sungguh rasanya.
*******
Usai pulang dari mesyuarat tengah hari tadi, aku menghabiskan masa dengan mengulangkaji tajuk yang diminta oleh pelajar Tingkatan Lima. Tajuk-tajuk yang agak panas dalam Kimia. Malahan Kimia itu sendiri panas. *ketawa*
Sambil mencari nota-nota lama, aku memeriksa kantung masuk Mukabuku aku. Ada kenalan lama yang menghantar pesanan di situ.
NI : Salam. Engkau ni SFZ yang sama-sama belajar dulu dengan aku kan? Kalau betul, terimalah permintaan nak berkawan (baca : friend request) aku tu. Kalau salah, maaflah ya?
Aku pantas meneliti kandungan peribadi dia. Memandangkan aku ingat-ingat lupa siapa dia, aku tunaikan sahaja permintaan dia. Fikir aku, mungkin boleh diselidiki siapa orangnya selepas itu. Cik YM aku berkelip. Ada permintaan mahu berhubung.
NI : Terima kasih sudi terima. Sekarang kau belajar lagi ke dah kerja?
Aku : Alhamdulillah, aku dah kerja. Kamu?
NI : Aku belajar lagi. Sambung Sarjana (baca : Masters). Kau tak sambung?
Aku : Alhamdulillah, bagusnya. Aku dah tolak.
NI : Kau dulu masuk Kampus Selatan ya?
Aku : Ya.
Aku : Alhamdulillah, bagusnya. Aku dah tolak.
NI : Kau dulu masuk Kampus Selatan ya?
Aku : Ya.
NI : Kau ambik kejuruteraan apa?
Aku : Aku ambil pendidikan.
NI : Hek eleh, ambil pendidikan? Belajar bagus, dapat masuk universiti yang baik, tapi kau jadi cikgu sahaja?
Aku : Ya, apa salahnya?
NI : Membazir betul kau ni.
Aku : Membazir apa? Aku tak nampak membazir apa pun.
NI : Rugi kau tak ambil kejuruteraan. Gaji besar. Kerjaya pun semua orang kenal. Terkenal lagi. Kalau jadi cikgu, sampai tua kau buat kerja yang sama.
Aku : (dalam hati sudah bengang) *Ketawa* Tak mengapa. Aku senang dengan kerjaya ini.
NI : Kerjaya yang akan sampai ke tua. *ketawa*
Aku : Eh, aku nak tanya sikit. Bila kamu konvokesyen? Bulan Ogos hari tu ke?
NI : Ya, kenapa?
Aku : Oh, kenapa sambung Sarjana? Memang suka belajar ya?
NI : Sekarang ekonomi mana bagus, susah nak dapat kerja. Banyak kilang buang pekerja. Dari dapat kerja tapi ada kemungkinan kena buang sebab masih muda, baik aku sambung belajar.
Aku : Oh, macam tu. Kalau macam itu, lepas belajar, kamu rancang nak jadi apa?
NI : Mungkin aku akan mohon jawatan pensyarah agaknya Cikgu. Eh, aku panggil kau Cikgu tak mengapa kan? *gelak*
Aku : Tak mengapa. Memang sampai tua pun orang panggil aku Cikgu. Kalau aku mati pun, orang akan kata Cikgu SFZ yang mati. *ketawa*
NI : Eleh, terkenal sebab itu sahaja. Gaji pun rendah.
Aku : Tapi kamu tahu tak?
NI : Tahu apa Cikgu?
Aku : Kerjaya pensyarah itu sama dengan guru. Mengajar manusia juga, dan jangan lupa, kalau tiada guru, kamu bukan di tahap ini sekarang. Bukan semua manusia lahir terus pandai tiba-tiba. Gaji bukan ukuran nilai tugas kami, tetapi melahirkan manusia yang berguna itu lebih bermakna.
Aku menunggu lima minit.
Tiada balasan, tiada jawapan.
Aku menunggu lagi dan membiarkan kotak perbualan terbuka begitu sahaja.
Lima puluh minit berlalu, aku terfikir mungkin di kawasan dia terganggu liputannya.
Zara : Usai menyediakan laporan sepanjang hampir tiga minggu melaksanakan tugas sebagai seorang guru. Esok pagi harus keluar awal daripada biasa.